Tags

, , ,

DSCF4555_001

วันนี้เดินเข้าไปสั่งอาหารตามสั่งร้านที่กินประจำเหมือนเคย
ต่างก็ตรงที่วันนี้สั่งใส่กล่องเพื่อไว้เป็นอาหารเช้าวันพรุ่งนี้
ก็เลยนั่งอยู่ใกล้จุดทำอาหารแทนที่จะนั่งตรงโต๊ะกินข้าวข้างในร้าน
นั่งมองพ่อครัวทำอาหารไปเพลินๆ ถือเป็นการดูดวิชาไปในตัว
อาหารที่ผมสั่งวันนี้ คือ ข้าวผัดหมูบะช่อ
เป็นเมนูที่ดูง่ายๆ แต่คนสั่งยังทำไม่เป็น
และนี่คงเป็นโอกาสดีที่จะได้เห็นขั้นตอนการทำในระยะอันใกล้
พ่อครัวสองคนมองใบสั่งอาหารเสร็จ (ร้านนี้มีสองกระทะและสองพ่อครัว)
คนนึงก็เดินไปหยิบกระทะมาตั้งไฟ แล้วก็ใส่น้ำต้ม
แล้วก็เดินไปตักหมูบดทีละช้อนๆ โยนใส่กระทะที่ตั้งไฟไว้

พ่อครัว#2 (อีกคน) ก็เดินถือชามไปใส่น้ำปลาข้างๆเตา
และหยิบไข่ตอกใส่ชามแล้วคนด้วยความคล่องแคล่ว
หันกลับไปหยิบกระทะอีกใบตั้งไฟแรงๆ ใช้ตะหลิวจ้วงน้ำมันตักใส่
ประมาณห้าหกวิต่อมา ก็เทไข่ที่คนได้ทีพรวดลงกระทะ
แล้วก็ควงกระทะหมุนๆให้ไข่กระจายเต็มพื้นที่ผิว

ในขณะเดี๋ยวกันพ่อครัวคนแรกก็ตักข้าวใส่จานรอไว้ข้างๆ
พ่อครัวคนที่สองหยิบข้าวเทพรวดใส่กระทะที่กำลังทอดไข่
แล้วก้าวหนึ่งก้าวไปหยิบผักมาหนึ่งกำโยนใส่กระทะ
เคาะตะหลิงสองที แล้วจ้วงตักเครื่องปรุงประมาณห้าอย่างในสามวินาที
พ่อครัวยกกระทะเขย่าสี่ห้าครั้ง เพื่อสะบัดให้ข้าวผัดได้รับความร้อนอย่างทั่วถึง
เสียงเคาะตะหลิวดังเป็นจังหวะหนักหน่วงและดังกังวาน

การผัดของกระทะที่สองเสร็จสิ้นทั้งหมดในเวลาราวๆนาทีเดียว
พ่อครัว#2 ก็ตักข้าวผัดที่สุกได้ที่ลงกล่องข้าวที่พ่อครัวคนแรกเปิดรอไว้
พอตักเสร็จก็หยิบน้ำมาเทในกระทะแล้วล้างอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่พ่อครัวคนที่สองก็ตักหมูบะช่อที่สุกได้ที่บรรจงวางลงใส่กล่องข้าวอย่างสวยงาม
ปิดกล่องใส่ถุง ส่งให้ลูกค้า
เป็นการปิดดีลอาหารตามสั่งหนึ่งจานในเวลาไม่น่าเกินห้านาที

กระบวนการทั้งหมดดูไม่มีอะไรที่เป็น watse เลยทั้งเวลาและพลังงาน
เป็น optimized process ที่ได้มาจากการฝึกฝนล้วนๆ
ดูเรียบง่าย แต่มีประสิทธิภาพสูง…

เป็นมืออาชีพในด้านการทำอาหารอย่างแท้จริง..

 

นั่งมองย้อนดูตัวเอง..
ถึงเวลาฝึกฝนตัวเองอย่างจริงจังแล้วซินะ…

Comfort zone มันทำให้ตัวเองหย่อนการฝึกฝนตัวเอง..

Advertisements